Page 14 - bestetoj
P. 14

La  domo  kie  ni  somerumis  tiun  jaron  lokiĝas  en  urbeto  tre
          malproksima de mia hejma loĝloko kaj de tien mi trans-lokiĝis

          aŭtomobile.

          Tiu  estis  la  unua  vojaĝo  de Pako kaj ankaŭ  la  lasta,  ĉar je  la

          reveno en mian urbon, pro la komenco de la lernojaro, ĝi restis
          tie, ĉe la korto de geamikoj, “ĝis la venonta somero”, oni diris
          al mi.


          Je  la  adiaŭo,  ŝajnis  al  mi  ke  la  okuletoj  de  Pako  ŝprucis

          larmetojn, eble ĉar tio okazis al mi sed certe ne povis okazi tiel,
          ĉar  ŝajne la birdoj ne havas larmoduktojn


          Tiu  monato tre  rapide pasis al mi, kiel rapide pasas la tempo
          kiam ni ferias aŭ estas feliĉaj.


          Fine de  Decembro de  tiu sama  jaro  mi  telefone  vokis al  niaj
          geamikoj por scii kiamaniere disvolviĝis la vivo de mia amiketo

          ĝis tiu dato, kaj tiam mi havis sciigon pri la terura vero: ĝi ne
          antaŭlonge forpasis!! Kiel povis okazi –mi min demandis– se ĝi

          estis tute sana kaj forta kiam mi lasis ĝin?

          Mia  ĉagreno  tiam  ne  havis  limon.  Mi  longe  pensadis  pri  la

          kaŭzoj de tiu forpaso kaj ree neis akcepton de la kruda vero,
          ĝis kiam mi finfine venis al la konkludo ke ĝia forpaso estis tre

          oportuna,  kaj  en  mia  infana  menso  ĝermis  la  ideon  ke  ĝi
          tutcerte  taŭgis  kiel  Kristnaska  manĝaĵo  por  niaj  amikoj,  eble

          kun la kulpuleco de miaj gepatroj.

          Mia ĉagreno daŭris kelkajn tagojn kaj dum tiu tempo mi eĉ ne

          volis manĝi. Miaj gepatroj konstatante la malbonajn tagojn de
          mi  travivitaj,  promesis  aĉeti  por  la  venonta  somero  alian

          anasidon  por  ke  mi  ludu  kun  ĝi  sed  mi  ne  akceptis  ilian
          proponon.  Ŝajnis  al  mi  kvazaŭ  mi  perfidu  la  memoron  de  tiu
          kara  amiketo,  kia  estis  Pako,  majstro  mia  en  kelkaj  aspektoj,

          ĉar ĝi konigis al mi la veran valoron de la amikeco.


          Hodiaŭ,  mi,  jam  plenkreskita  viro,  ankoraŭ  rememoras  tiun
          malproksiman  travivaĵon  okazintan  dum  mia  infaneco  kaj

          pensas  pri  la  granda  homa  ambicio  atingi  feliĉon  per  kiu  ajn
          rimedo, sen konscii ke la vera feliĉo ekzistas en la malgrandaj
          detaloj de la ĉiutaga vivo.


          Almenaŭ mi, tiu somero, estis senmezure feliĉa


          (1)  Pako:  mallongigo  de  hispana  vira  nomo  Francisco
          (esperante, Francisko)
   9   10   11   12   13   14