Page 12 - bestetoj

Je la horo de la adiaŭo, kia dramo! La kato ne scias kio

okazas. Ĉiuj premas ĝin kontraŭ iliaj korpoj kaj prononcas
la samajn kutimajn stultaĵojn, dum iliaj okuloj plenumas da

larmoj.

Kaj jen nun kiel ankaŭ venas novaj kvankam malbonaj

tagoj por “Mis-mis” Tiuj du novaj kunuloj ne bone akceptas

ĝin. Eble ili konsideras ĝin kiel entrudiĝanto, eble pensu

ke ĝi venis por manĝi ĝiajn ne sufiĉajn manĝaĵojn. do ĝi

devas resti apartigita de ili, ĉar krome ambaŭ siblas kiam

ĝi alproksimiĝas. Apenaŭ restaĵoj de la manĝo de ĝiaj

samspecanoj ĝi povas manĝi, kiuj kompreneble, ne sufiĉas
por ĝin adekvate nutri.

Tia radikala ŝanĝo en la vivo de “Mis-mis” estis tre traŭmata

por ĝi, pro pluraj motivoj: unue, tiuj novaj mastroj ne

karesas ĝin nek diras belajn vortojn kiel tiuj al kiu ĝi estis

alkutimiĝita, due, ĝiaj samspecanoj ne bone akceptas ĝin,

kaj cetere, ĝi malsatas. Kompreneble ĝi maldikiĝas, sed tio

ŝajne interesas al neniu.

Oni povas diri ke “Mis-mis” havis okazintaĵon koni du

vizaĝojn de sama monero.

La tempo pasas kaj “Mis-mis” eble konvinkiĝis ke ĝia kata

vivo ne plu pliboniĝos. Malfeliĉulo! Eble ĝia menso longe

pensu pri la karesoj, kisoj kaj amvortoj kiujn iam ĝi

ricevadis kaj tutcerte ĝi ne plu ricevos, eble ĝi pensu pri la

diferenco ekzistanta inter tiuj feliĉaj kaj jam malproksimaj

tagoj, kiujn ĝi travivis, kaj tiuj malgajaj, enuaj, malvarmaj,

malsataj, nunaj, vivantaj inter malamikoj…

Bedaŭrinde, la vivo estas tre hardita skolo kaj la feliĉo

efemera…

La besta vivo, samkiel la homa, similas lotoludon: foje

estas fruktodona, sukcesa, foje dolora, peniga…