Page 26 - heleco-101
P. 26
dojn kun la situacio de la epoko de la verkado.
Ekzemple, laŭ la tiam konata tradicio, Jehuda estis
la kvara filo de Jakobo; naskiĝis antaŭ li Ruben,
Simeon kaj Levi. Kaj tamen estis la fakto ke la ĉefa,
preskaŭ la sola, izraela tribo ekzistanta tiam, kiam la
Pentateŭko estis verkata, estis ĝuste la tribo de
Jehuda, kaj krome la dinastio de Davido, kiu regis
komence la tutan izraelan regnon kaj poste la
regnon de Judujo, apartenis al tiu tribo.
Do, la Genezo-verkistoj sin sentis devigitaj ekspliki
kial okazis tiu malregulaĵo. Tial ili inventis tiun
scenon de la fina parto de la Genezo, en kiu la
mortanta Jakobo benis lian idaron kaj dediĉis
specialan benon al Jehuda. La unuenaskita Ruben
estis degradita per jenaj vortoj: Ruben, vi estas mia
unuenaskito, mia forto kaj komenco de mia vireco,
supro de digno kaj supro de potenco; rapidema
kiel akvo, vi ne staros plej alte, ĉar vi supreniris
sur la liton de via patro; tiam vi malhonoris mian
liton per la supreniro.
Nu, Ruben estis punita tial ke li kuraĝis seksumi
kun unu el la kvar edzinoj de lia patro. Simeon kaj
Levi kulpis pri alia huliganaĵo. Ili havis fratinon,
Dina, filino de la patrino de ambaŭ. La junulino
estis seksperfortigita de unu princo de la lando.
Kvankam la ulo volis edziĝi al ŝi, la fratoj faris
kruelan venĝon kontraŭ la urbo de tiu princo tial
ke li ne estis cirkumcidita (¡). Estas kurioze ke
rakonto kiu celas prezenti favoran bildon pri iu
popolo ne povas montri pli indajn faktojn.
Alia malnoblaĵo atribuita al la plejaĝaj jakobidoj
estas tiu ke ili enviis sian etan fraton Jozefon kaj
forvendis lin al iuj komercistoj kiuj iris survoje
al Egiptujo. Tiu pitoreska aventuro estas sufiĉe
konata; oni faris eĉ filmojn kaj teatraĵojn pri ĝi. Laŭ
la rakonto, Jozefo estis akirita de iu grava egipta
kortegano de la Faraono nomata Potifar. Por koni
la sekvan scenon de tiu rakonto oni povas legi la
39-an ĉapitron de la Genezo aŭ, pli amuze, spekti
la duan parton de la zarzuelo (hispana opereto)
titolita “La Kortego de la Faraono”.
26
