Page 53 - heleco-101
P. 53

al  la  regantajn  klasojn:  militistojn,  doktorojn,
          pastrojn, politikistojn... La popola amaso restis
          kiel  sklava,  laborante  la  teron  en  tiu  sama
          lando, kie ili ĉiam loĝis.
          Ĉiukaze,  por  la  politik-religiaj  planoj  de  la
          judaj doktoroj, la fiasko de sia Mesio Joŝijo kaj

          de  la  unuiĝinta  regno,  kiun  li  devus  regi  kaj
          plivastigi,  estis,  aŭ  devus  esti,  laŭteorie,
          definitiva  bato.  Sed  la  aferoj  evoluis  laŭ
          neatendita maniero: la judismo venis por resti.
          Evidentis ke la intelekta elito, kiu konceptis tiun
          politik-religian  projekton,  povis  perfekte  funkcii
          en la ekzilo, sen judaj reĝoj kaj sen la perspektivo
          de  baldaŭa  estonta  Mesio.  Per  unu  el  la  unuaj
          ĉapitroj  de  ĉi  raporto  ni  vidis,  ke  la  skolo  de
          skribistoj  subgvide  de  Ezra  povis  redakti  en
          Babilono  la  definitivan  version  de  la  ĉefaj
          bibliaj libroj kaj organizi la judismon, sur etna
          bazo,  kiel  politik-religian  enton  kapablan  elteni
          historiajn  eventojn,  kiuj  kutime  kaŭzas  la
          kolapson  kaj  malaperon  de  la  popoloj,  kiuj
          suferas ilin.

          Ni jam vidis ankaŭ tion ke la judismo kaj ĝia
          intelekta  elito  sufiĉe  feliĉe  sukcesis  eviti  la
          sekvojn  de  la  kolapso  de  la  Persa  Imperio,  la
          ekspansio  kaj  posta  febliĝo  de  la  helenisma
          potenco…  ĝis  la  eniro  de  la  romianoj  en  la
          regionon. Iam ni devos repreni la fadenon de la
          plurmiljara  historio  de  la  judismo,  sed  nun  ni
          devas atenti  pri  aparta fenomeno  de  la  epoko,
          kiun ni pritraktas, tiu priskribita en la Dua libro
          de la Reĝoj. Eble ŝajnas, ke nia ĉefa intereso pri
          tiu periodo estis la historia rolo de la intelekta
          elito de la “Sofrim” aŭ doktoroj-skribistoj, sed
          ne  estas  tiele.  Eĉ  agnoskante  la  gravecon  kaj
          intereson de tiu tavolo kaj ĝia historia rolo, ni
          devas  klarigi,  ke  ĉi  tiu  ĉapitro  de  nia  raporto

          estas ĉefe dediĉata al alia homo-tipo.
          Ni temas pri la profetoj,              (“nebiim”, en la
          hebrea  lingvo).  Oni  difinas  la  profeton  kiel:
          homo,  kiu  deklaras  sin  inspirita  de  iu  dio  kaj
          rivelas ties mesaĝojn. Aŭ: homo, kiu pretendas
          kapablon  antaŭdiri  estontaĵojn.  Nu,  tiutipaj
          uloj  ekzistis  en  multaj  kulturoj,  ne  nur  en  la
          juda de la 9-a al la 6-a jarcentoj a.  K. Sed ni
          atentas pri ia tipo je profeto kiu estas specifa

                                                             53
   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58